Recensies

Mooie teksten… prachtig

‘Man, man, man… mooi hoor’
Dolf Jansen in Afslag Thunder Road, VARA radio 2

Enthousiaste rootsrockers

Mijn recensie van Edo Donkers’ debuut Warning Signs kwam me op een boze e-mail te staan waarin hij mijn (detail)kritiek weerlegde. Net als op zijn cd bleek daaruit dat hij hart en ziel in zijn muziek stopt. Dat laatste is ook hoorbaar in de dertien songs op Donkers’ tweede, die drie songs lang uptempo van start gaat: licht swingend in het semi-akoestische, halftempo gespeelde Teach Me Happiness, elektrischer in het soepel deinend gespeelde titelnummer en nog iets rockender in Driving The Song (rectificatie: Living The Song – ED). De teksten van die nummers zijn thematisch voor Donkers: hij laat zijn verleden achter zich om een nieuwe geliefde, voelt zich thuis op het platteland van Texas en volgt zijn Amerikaanse inspiratie. Na die geloofsbelijdenis wisselt hij statige electrische ballads af met enthousiast gespeelde rootsrockers en een country-song. Steeds wordt hij daarbij geïnspireerd en sfeer in de rug gedekt door Koppe en Sanne Koppeschaar – gitaren, mandoline en dobro en een keer drums en Daan Baars- bas en Bert Schipper- drums. Ook krijgt hij geregeld extra hulp van Mike Roelofs – toetsen en Anna de Beus plus Jelka van Houten achtergrondzang en Gabriël Peeters, productie, extra zang toetsen en drums. Donkers onderstreept bovendien zowel zijn talent als veelzijdigheid in twee vrijwel solo gespeelde, intieme, fluisterliedjes. Hij gaat in zijn teksten hoorbaar op in Amerika. Tegelijkertijd blijft hij ook een kritische buitenstaander, en daaruit blijkt zijn liefde voor het land eens temeer.
Heaven, maart 2011

Brede mix van bluegrass, folk, country en countryrock

In de introductietekst van naamgenoot – maar verder geen familie – Jan Donkers, radio dj bij de Nederlandse omroep VPRO, omschrijft hij Edo Donkers als een ‘Dutch boy with a Texan heart’. Dat verklaart voor een groot deel diens interesse in Americana, een genre waarin hij zich als zanger en songschrijver probeert te bekwamen.
Edo Donkers reisde doorheen het Amerikaanse zuiden en vond er inspiratie voor dertien liedjes die nu op zijn album “A Sense Of Home” terug te vinden zijn. Deze nieuwe cd is de opvolger van zijn gesmaakte debuutplaat “Warning Signs” uit 2007.
Hij brengt in deze songs een brede mix van bluegrass, folk, country en countryrock, daarbij vaak herinneringen oproepend aan het werk van Townes Van Zandt, Joe Ely en de recenter populair geworden Ted Russell Kamp.

Edo Donkers varieert ook in de songritmes tussen enerzijds rustige folkballads in de landschappen beschrijvende songs “Diamond Creek”, “Bristlecone” en “Beneath American Skies” en anderzijds stevige rocksongs in “Living The Song” en “(Lock Time In) A Freeze Frame”. De zachtjes voortkabbelende countryrocker en titeltrack “A Sense Of Home” behoort tot onze favoriete nummers uit dit album, naast bluegrass- en countrysongs “Ladybird” en “Resurrection Town”. Ook zijn performance als minzame folktroubadour in “Drinking From The Same Well” zorgt voor een rustig maar mooi moment.
In de muzikale begeleidingsgroep vallen de namen op van de ook bij BJ Baartmans spelende broertjes Koppe en Sanne Koppeschaar, harmony vocalisten Anna de Beus en Jelka van Houten, de op “Living The Song” meezingende JW Roy en producer Gabriël Peeters.

Of Edo Donkers met weemoed of vol nostalgie terugkijkt naar zijn verrijkende tournee doorheen Amerika laten we even in het midden, maar dat het een aangenaam beluisterbare plaat heeft opgeleverd staat voor ons helemaal buiten kijf.
(valsam) Rootstime.be, januari 2011

 

Onvervalste americana van de lage landen ***

Steeds meer Nederlandse singer/songwriters kunnen de verleiding niet weerstaan. Trekken maandenlang door het zuiden van de VS, waar zij als een spons de country, folk en rock van Texas en omliggende staten in zich opzuigen.

Thuis vertalen ze de inspiratie in onvervalste americana van de lage landen. Dit tweede album van Edo Donkers is weer een mooi nieuw voorbeeld.
Met hulp van de op dit terrein gelouterde producer Gabriël Peeters zet Donkers zijn indrukken, overpeinzingen en vergezichten om in de bekende genres van de ‘open road’. Sobere folk gaat zij aan zij met stevige (country-)rock. (Peter Hovestad) Rootstime.be

 

Voortreffelijk potje snarenwerk ***½

Een plaat met een wat aparte ontstaansgeschiedenis, deze ‘Warning Signs’ van de Nederlandse singer-songwriter Edo Donkers. Voor het schrijven van de liedjes erop liet die zijn thuisland immers voor enkele maanden achter zich en trok naar de Griekse Cycladen. In het mythische kader van de fraaie landschappen om de Egeïsche Zee zocht en vond hij de inspiratie voor twaalf songs, waarvan er uiteindelijk tien op ‘Warning Signs’ zouden belanden. Niets wat tot hiertoe een americanaplaat verraadt. Dat wordt echter wel even anders, als we het lijstje betrokkenen bij het tot stand brengen van het eindresultaat overlopen. Ingeblikt werd het geheel in Leon’s Farm, de inmiddels een flinke reputatie genietende studio van Léon Bartels in Boekend, in de buurt van Venlo. Voor de productie ervan tekende de ook van zijn werk met ondermeer JW Roy bekende Gabriël Peeters. Andere meteen in het oog springende bijdragen zijn er van BJ Baartmans en vooral ook van de Texaanse grootmeester Stephen Bruton. Beide heren tekenen als naar goede gewoonte voor een voortreffelijk potje snarenwerk. Dat laatste komt vooral goed tot zijn recht in wat meer richting roots rock neigende songs als het titelnummer, ‘Steal A Little Time’ en het stuiterende ‘Pure Sexual Thrill’, een liedje over een in een trein met de benen weinig tot de verbeelding overlatend over elkaar gekruist tegenover de auteur zittende schone, die net iets meer dan alleen maar zijn gedachten voor een tijdje beheerst. Elders ligt het tempo veelal een stuk lager. Op die momenten, zoals in de fraaie road song ‘Driving Down To Baltimore’, het mede door het gitaarwerk van Baartmans een weinig bluesy aandoende ‘Last Junction Home’ en het tekstueel duidelijk door zijn tijdelijke verblijfplaats geïnspireerde ‘Still Sheer Delight’, herinnert Donkers ons beurtelings aan Jackson Browne en Jeff Talmadge. En aangezien die heren elk al een flink aantal platen op hun respectieve tellers hebben staan, die hier met enige regelmaat in de CD-speler belanden, gelden hun namen eigenlijk meer als aanbevelingen dan als referenties. Mooie plaat zondermeer!
Ctrl.Alt.Country, juli 2007

 

Intieme ballads en lekker stevige rocksongs

Edo Donkers is een Nederlandse singer-songwriter die zich voor het opnemen van zijn debuut Warning Signs een paar maanden opsloot op een Grieks eiland. Een ieder die zich alleen op basis van dit gegeven een voorstelling probeert te maken van de muziek op Warning Sings komt waarschijnlijk met iets op de proppen dat mijlenver is verwijderd van de werkelijke muziek op dit knappe debuut. Op Warning Signs klinkt Edo Donkers immers als een ervaren Amerikaanse singer-songwriter die net zijn beste plaat heeft gemaakt. Een plaat met muziek die kan worden omschreven als Americana in de breedste zin van het woord. Op Warning Signs schotelt Edo Donkers ons zowel intieme ballads als lekker stevige rocksongs voor. Overtuigende songs die opvallen door het geweldige gitaarwerk (van BJ Baartmans en Stephen Bruton), de hele mooie productie en de warme en aangename stem van Edo Donkers. Als een Amerikaanse singer-songwriter een plaat maakt als deze is zijn kostje gekocht. Laten we hopen dat dit ook geldt voor Edo Donkers. Warning Signs verdient niet anders.
(Erwinz) VelvetMusic, augustus 2007

Op schitterende wijze soleren

Edo beschikt over een mooie zachte stem, waarmee hij folkachtige liedjes zingt, alles zelf geschreven. Je proeft hier en daar de sfeer van Donovan. Sterke man achter Edo Donkers is BJ Baartmans, die steeds een geweldige klank haalt uit alles wat snaren heeft (elektr., akoest. gitaren, mandoline, waaronder mooi slidewerk). Edo Donkers’ akoestisch gitaarspel staat ook op een voetstuk, zijn spel is als de lijst om zijn poëtische schilderijtjes. Voor een drietal nummer wist hij Stephen Bruton te strikken op elektr. en slidegitaar en op “Morning Train” ook mandoline. Bruton is een singer/songwriter die we regelmatig in ons land tegenkomen. Aanvullend instrumentaal werk wordt op dit album geleverd door René Hogeboom (Hammond B3 organ, piano), diverse drummers en harmonyvocalen. Een sfeervolle plaat, waar de instrumentatie ten dienste staat van het lied, maar voldoende ruimte krijgt om op schitterende wijze te soleren. Een evenwichtig geheel.
Country Gazette, 18 september 2007

Lekkerste nummers ***½

Om zich eens goed op het liedjesschrijven te concentreren, vertrok Edo Donkers een aantal maanden naar de Griekse Cycladen eilanden. In het prachtige landschap bij de Egeïsche zee vond de Nederlandse singer/songwriter de inspiratie die resulteerde in zijn eerste cd Warning Signs. Ondanks zijn Griekse werkplek klinkt dit album zeer Amerikaans, een bewuste keus, gezien het nummer getiteld Driving Down To Baltimore. Donkers’ degelijke liedjes lenen zich goed als achtergrondmuziek. Allen zeer rustig, op twee snellere nummers na achteraan op het album: Reinvent Myself Again en Pure Sexual Thrill. Het zijn de twee lekkerste nummers, dat kan geen toeval zijn.
(Xander de Rond) Platomania, 19 september 2007

Americana die er wezen mag ***

In de lage landen ontstaat zo langzamerhand een scene aan singer/songwriters en americana die er wezen mag. Aan het rijtje met namen als JW Roy, The Watchman, Ad Vanderveen en BJ Baartmans kan nu ook Edo Donkers worden toegevoegd. Met dank trouwens aan onder anderen de genoemde Baartmans, die zich net als Texaan Stephen Bruton lekker uitleeft als gastgitarist en voor wat venijn zorgt. Edo Donkers zelf mag dan misschien nog een tikkeltje braaf (en Hollands) klinken, hij heeft de voor zijn stiel zo prettige warme stem met net dat tikkie ingebakken emotie, schrijft lekkere liedjes en wisselt in de 40 minuten van ‘warning signs’ de rustige, weemoedige ballads handig af met countryrock in de lijn van Jackson Browne.
(Peter Hovestad) Noord-Hollands Dagblad, Haarlems Dagblad, oktober 2007

 

Ongebruikelijke stap ****

Je als Nederlandse singer/songwriter terugtrekken op een Grieks eiland om een onvervalste americana-plaat te maken, lijkt op zijn minst een ongebruikelijke stap. Maar wie het resultaat beluistert, zal het een biet wezen waar en hoe het materiaal is ontstaan. De Amsterdamse singer/songwriter Edo Donkers omringde zich met de juiste mensen (Gabriël Peeters, BJ Baartmans) en leverde een sublieme plaat af; een album dat mede door de uitstekende slide-gitaarpartijen herinnert aan de samenwerking tussen Jackson Browne en David Lindley. In Steal A Little Time wordt een opvallende bijdrage geleverd door Stephen Bruton, bekend van zijn werk voor Kris Kristofferson en Bonnie Raitt. Uptempo rootsrock-nummers worden smaakvol afgewisseld met meer ingetogen werk. Gelukkig heeft Donkers alle warning signs voor debuterende artiesten genegeerd. Wij kijken nu al uit naar het vervolg.
(Willem Huetink) Revolver, oktober 2007

 

Reikwijdte van de menselijke geest

Zanger/gitarist Edo Donkers legde een lange muzikale weg af om te komen tot zijn debuut als singer-songwriter. Van cabaret tot rockmuziek en zowat alles wat daartussen past. Toch klinkt Warning Signs als een zelfbewust statement van iemand die weet waar hij heen wil. In tien eigen composities weet Edo Donkers zich sterk te positioneren. Zijn stijl sluit aan bij die van de Amerikaanse liedschrijvers. Onder de productionele leiding van Gabriël Peeters en met de muzikale ondersteuning van onder meer BJ Baartmans en Stephen Bruton (beiden gitaar en mandoline) wordt een overtuigend en sfeerrijk zicht geboden op de weidsheid van het landschap en de reikwijdte van de menselijke geest. Favoriete tracks zijn Driving down to Baltimore en Still sheer delight. Ondertussen heeft Edo Donkers een band geformeerd om Warning Signs ook live op het podium vorm te geven. Gaat dat zien.
(Patrick Vijverberg) New FolkSounds, oktober/november 2007

 

De plaat opent met de titelsong. Twee gitaren, bas, drums en warme stemmen. Meer heeft Warning Signs niet nodig om met een gerust hart een rootsrockjasje te kunnen dragen.  De naweeën van dat nummer bibberen nog wat na als we worden verrast door de road song Driving Down To Baltimore. Dit fraaie lied sleurt je meteen mee naar de USA. Met je ogen dicht waan je je weer op de highways, reis je weer van motel naar motel. En reizen de elektriciteitspalen oneindig met je mee.

And sometimes when they make love
She just starts crying
Thinks of all the lovers she saw
Come and go
But right now, she’s got no sorrow
She’s just driving down to Baltimore

Juist. Geen zorgen hebben. Gewoon doorreizen naar Baltimore en de radio op een andere zender zetten. En de auto wordt gevuld met folkliedjes. Tja. Oude tijden herleven. Om zulke ideeën om te kunnen zetten tot sprekende songs, heeft Donkers zich een aantal maanden opgesloten op een Grieks eiland. In het mythische landschap om de Egeïsche Zee vond hij de inspiratie voor 12 songs, waarvan er 10 op Warning Signs zijn verschenen. De opnames van deze plaat vonden plaats in Léon’s Farm in Boekend, vlakbij Venlo. Voor de productie tekende Gabriël Peeters, ook bekend muzikant en producer van ondermeer JW Roy. Maar behalve door de sterke songs spreekt Warning Signs ook aan door het gitarenwerk van BJ Baartmans en dat van de Texaan Stephen Bruton. Vooral in de wat naar rootsrock neigende songs als Steal a Little Time en het stuiterende Pure Sexual Thrill komt dat tot zijn recht.

Als geen ander weet Edo Donkers met zijn warme stem in rustige nummers jaren zeventig invloeden weer te geven. James Taylor, Jackson Browne, Bob Dylan, noem maar op. Met een kritisch oor luisteren zijn die invloeden zeker te herkennen. Maar nooit storend, eerder verrassend en aangrijpend. Maar ook Luka Bloom is bij de Nederlandse singer-songwriter niet onbekend gebleven. Het fraaie gitaarspel en het zangwerk van Morning Train zou op Tribe, de laatste cd van deze Ierse folkzanger, niet hebben misstaan.
    
Om de recensie niet de dikte van een oud telefoonboek mee te geven, is het tijd er een eind aan te knopen. Warning Signs werkt als een verslaving. Als neusvreugde. Wondermooi die plaat. Echt waar! Je begint eraan en kunt er al snel geen genoeg meer van krijgen. Zo hoort het ook. Nu nog hopen dat de Nederlandse radiozenders dit juweeltje mee op pikken. Dat goede Nederlandse platen eindelijk ook eens gedraaid gaan worden door de rioolpijpen van Hilversum die zich popzenders noemen. Laat Donkers maar gerust krijgen wat hij verdient; aandacht. Want Warning Signs verdient niet anders!
Sjak Janssen, waardering 9, folkforum.nl 6 november 2007

 

Liedje van het jaar

Nu het einde van het jaar nadert mogen we het wel eens gaan hebben over het liedje van het jaar. Never Look Back van Tom Gillam is kanshebber, maar bij deze ook Pure Sexual Thrill van nieuwkomer Edo Donkers. De singer-songwriter uit Amsterdam huurde voor het dampend-swingende nummer Pure Sexual Thrill de gitaarkunsten in van Stephen Bruton. De Texaanse gitarist leverde via email héél knap werk af aan producer Gabriël Peeters die met knippen en plakken de rest deed. Peeters doet meer. Hij zet de liedjes bijvoorbeeld in precies de juiste volgorde. Heel sterk is wat dat betreft de finale met het aanstekelijke countryrocknummer Reinvent Myself (autoliedje), het eerder genoemde Pure Sexual Thrill (kan van Giel Beelen tot Mart Smeets), boem-bats gevolgd door rust- en nadenk-moment Mother´s Hand, over (de dood van) Donker´s moeder. Een waardige slottoon. Voor een debuut-plaat is Warning Signs ijzersterk. Het kan niet anders of Donkers heeft jarenlang zitten broeden en schaven aan zijn liedjes. Er lagen al wat nummers op de plank, de rest schreef hij tot rust komend op vakantie in Griekenland, waaronder de hommage aan zijn moeder. Eenmaal terug in Nederland fungeerde producer Gabriël Peeters als aanjager en zo gebeurde het dat de artiest met band eindelijk naar Léon´s Farm toog, een studio in Boekend, Noord-Limburg, die bekend staat om zijn warme klanken. Zo worden de Americana-liedjes ook aangekleed, tegelijk met zorg, niet in de laatste plaats door sterk akoestisch gitaarspel van Donkers zelf. De gevarieerde luisterliedjes – de zanger-gitarist blikt terug op een onbekommerde reis naar Baltimore, maakt zich zorgen over de wereldpolitiek, steekt zichzelf een hart onder de riem en omarmt de liefde – worden op de juiste momenten doorspekt met af en toe steviger materiaal waarop hij zich ontpopt als een protegé van Bill Mallonee. Donkers´ stem mag beslist een tikkeltje ruwer en brutaler, maar dat staat de volgende conlusie niet in de weg: Warning Signs is van internationale klasse.
(Bart Ebisch) Hanx net, november 2007

 

Bloemenmeisjes

Liedjes over het leven zelf, beschouwend, hoopvol en vol troost; ze worden zelden nog gemaakt. Warning Signs is zo’n typische jaren zeventig singer-songwriterplaat, die met passie en geduld is geproduceerd en waarmee de bloemenmeisjes als bijna vanzelf op het netvlies verschijnen. Lieve muziek van een alleraardigste liedjessmid uit Amsterdam. Voor de hardcore rootsliefhebber zal Warning Signs wellicht iets te liefelijk zijn. Soms wordt er ingetogen gerockt in nummers als Reinvent Myself Again en Pure Sexual Thrill, maar uit de bocht vliegen is er niet bij. Dat gerenommeerde gitaristen als BJ Baartmans en Stephen Bruton hun medewerking verleenden voor dit album mag opmerkelijk heten, passen doet het wel. Baartmans’ typerende slide (o.a in Last Junction Home) en Brutons fijne mandoline in Morning Train zijn zomaar wat voorbeelden van al het moois op Warning Signs.
(Ferenc Koolen) Nationaal Pop Instituut, december 2007

 

Geen volbloed Yank, gewoon een nuchtere Hollander

Wat een rust straalt Edo Donkers toch uit op Warning Signs. Je moet heel goed luisteren om te ontdekken dat Donkers geen volbloed Yank is, maar gewoon een nuchtere Hollander. Hij maakt americana van het degelijke, behoudende soort, met slidegitaren en teksten over liefde. Dat daar in Nederland wel degelijk plek voor is, bewijzen succesvolle festivals als Take Root en Roots in Heaven. Donkers is daar nog geen kind aan huis, wellicht dat Warning Signs voor veranderingen kan zorgen. De hulp die hij hier krijgt van onder andere BJ Baartmans, zal daar wellicht bij kunnen helpen. Het zou wel fijn zijn als Donkers nog iets meer van zichzelf in zijn muziek zou stoppen.
(AS) Live XS, januari 2008